آرتا و آرتین

دی 1386
ش ی د س چ پ ج
1 2 3 4 5 6 7
8 9 10 11 12 13 14
15 16 17 18 19 20 21
22 23 24 25 26 27 28
29 30          
رفت و آمد ها : 193419


آرشیو
موضوع بندی

Close
تبلیغات در بلاگ اسکای
پنجشنبه 11 دی ماه سال 1382
این روزها...

این روزها که می گذرد

                           هر روز

                                احساس میکنم که کسی در باد

                                                                       فریاد میزند

احساس میکنم که مرا

                         از عمق جاده های مه آلود

                                                       یک آشنای دور صدا میزند

آهنگ آشنای صدای او

                         مثل عبور نور

                                        مثل عبور نوروز

                                                         مثل صدای آمدن روز است آن ناگزیر که می آید

روزی که عابران خمیده

                         یک لحظه وقت داشته باشند

                                                          تا سربلند باشند و آفتاب را در آسمان ببینند

 

 

این روزها که میگذرد هر روز

                            در آرزوی آمدنت هستم

                                                        اما...

با من بگو که آیا من نیز

                           در روزگار آمدنت هستم؟     

سه شنبه 9 دی ماه سال 1382
 

1 ــ حدود 5 روز از زلزله بم میگذرد و مردم همچنان در حال کمک به زلزله زدگان هستند . به یاد زلزله منجیل و رودبار می افتم که آذربایجان  (شوروی) پتو و چادر و میوه به زلزله زدگان اهدا می کرد و همان اجناس در شهر ما به فروش میرسید .به یاد کسانی می افتم که به بهانه امداد و نجات خودشان را به مناطق زلزله زده میرساندند و کاری جز چپاول اموال زلزله زدگان نداشتند .دیروز هم اعلام کردند  که دیگر احتیاجی به افراد امداد گر نداریم ! شاید در آنجا هم اتفاقاتی می افتد که ما فعلا خبر نداریم . بعضیها می گویند که از هر 10 کامیون اجناس اهدایی تنها دو کامیون به بم میرسد ! امید وارم که این خبر درست نباشد و اتفاقات اسفبار زلزله منجیل دوباره در بم اتفاق نیفتد و پتو ها در کرمان فروخته نشوند !!

2 ــ نهمین نمایشگاه « اله کامپ » ( الکترونیک و کامپیوتر ) پریروز به کار خود پایان داد . من که خودم رو به زور در روز آخر به نمایشگاه رسانده بودم هر چی سعی کردم از 6 تا سالن فقط توانستم 3 سالن را ببینم ! البته این رو هم بگم که تنها چیزی که در نمایشگاه به وفور پیدا می شد مانیتور LCD. اسپیکر های پر قدرت  و به قول دوستم زانتیا و ماکزیما ( دختر های خوشگل به ترتیب زیبایی !) بود البته بعضی مواقع ژیان و فرقون هم پیدا میشد !

3 ــ گم شدن در بزرگراههای تهران هم عجب صفایی داره  ! من که به شخصه اولین باری بود که در اتوبانهای تهران رانندگی میکردم  خروجی ها را یکی پس از دیگری رد میکردم  و بالاجبار گم می شدیم ! تازه آنجا بود که فهمیدم  ما (مهندسین عمران ) چه کار های بدی داریم می کنیم ! اجازه دور زدن به مردم رو نمیدیم ، فقط یه خروجی برای یک مسیر مشخص میگذاریم و مردم را مجبور می کنیم که راست دماغشون رو بگیرند و راه بروند . به همین خاطر پیشنهاد می کنم از این به بعد یک مسیر هم کنار اتوبان ها احداث شوند و اسمش را هم مسیر « غلط کردم» بگذازند تا هر کس خروجی را اشتباهی رد کرد  وارد مسیر غلط کردم  شود ، دنده عقب بگیرد و وارد خروجی شود .

 4 ــ آقایون خانومها ، آلبوم جدید علیرضا عصار که با نام   ای عاشقان  وارد بازار شده معرکه هست هر چه زود تر برید بخرید  تا تموم نشده . در ضمن کمیسیون ما هم یادتون نره ! یه کامنت بذارید


یکشنبه 7 دی ماه سال 1382

همه خواب بودند، همه... که ناگهان... همه چیز شروع کرد به لرزیدن. فقط 12 ثانیه طول کشید . ولی تو همین مدت کم یه فاجعه آفریده شد. همه چیز بهم ریخت، تقریبا کل شهر، روستاهای اطراف ، ارگ بم... خیلی از روستاهای اطراف بخاطر شدت حادثه قابل شناسایی نیستند. تقریبا کل شهر ویران شده...

از صبح که از خواب پامیشی و تلویزیون رو روشن میکنی همش گزارش و تصویر از بم و مردم آواره و زلزله زدست.فکر نکنم حالا حالاها قیافه اون زنی که با بچه کوچیکش زیر آوار مونده بود از یادم بره. هر کاری میکنم اون قیافه بازم جلوی چشممه. گزارشگر تلویزیون میگفت اونا حتی فرصت بیدار شدن رو هم نداشتند. در جا تو خواب... اون بچه چه معصوم خوابیده بود... همش حرفهای اون مرد تو گوشمه که میگفت همه کسم رفتند و یا اون پسر بچه که ناباورانه گفت : مامانم مرده، بابام مرده، همه خواهر و برادرام مردن. آخه خدایا...اون طفل معصوم چه گناهی داشت...

این مجریهای تلویزیون هم که فقط از صبح نشستن جلوی دوربین و همش حرفهای قشنگ قشنگ میزنند. نمیدونم چرا وقتی این حرفها رو میشنوم اعصابم خورد میشه! خودمو که جای اون زلزله زده ها میذارم میبینم که اونا هم اعصابشون خورد میشه وقتی خودشون دارند با سرمای منفی 7 درجه و غم عزیزانشون دست و پنجه نرم میکنند و اونوقت یه عده ای یه جای دیگه نشستند و دارند از اینجور حرفها میزنند! الان دیگه موقع حرف نیست...هرچند که ما جز حرف کار دیگه ای بلد نیستیم.

اما شاید بتونیم با کمکهامون ، هر چند کم و ناچیز ، باری از بار مشکلات رو از دوششون برداریم.

هنوزم قیافه اون مادرو بچه جلوی چشمامه...

جمعه 5 دی ماه سال 1382
بر پدرش نهلت
ساعتی پیش خبر ناگواری به دستم رسید . مثل اینکه یاهو مسنجر داره از کار می افته ! اگه این اتفاق بیفته ۹۹/۹۹درصد ایرانی هایی که در اینترنت هستند یتیم میشن ؟!

   1      2    >>

عناوین آخرین یادداشت ها
Wikispaces