تا حالا به این موضوع فکر کردید که اگه بهتون گفته بشه فقط 24 ساعت فرصت برای زندگی کردن دارید، اونوقت چیکار میکنید؟ ( البته خدای نکرده، روم به دیوار، گوش شیطون کر ، بعد 120 سال ...)

من که فکر کنم تو اون 24 ساعت فقط گریه کنم که چرا فقط 24 ساعت ؟! 

شاید یه جورایی خوب باشه که آدم بدونه چه موقع می میره ، شایدم زیاد جالب نباشه.  نمیدونم میدونید یا نه ، قو تنها موجودیه که چند ساعت قبل از لحظه مرگش متوجه میشه که قراره بمیره! و خودشو به ساکت ترین نقطه دریاچه یا هر جایی که توش زندگی میکنه میرسونه و سرشو زیر پرهاش مخفی میکنه و اونقدر در این حالت میمونه تا لحظه مرگش از راه برسه ! ناراحت کننده ست ، مگه نه ؟!

این روزا صبحمو با کارتونهای دوران بچگیم شروع میکنم. آنت و لوسین ، سرندیپیتی ...  یادمه اون وقتا که بچه بودم این کارتونها خیلی روم تاثیر میذاشتند. با شادیشون شاد بودم و از غصه شون غمگین. گاهی وقتا یه صحنه هایی اونقدر منو میترسوند که میرفتم و پشت مامانم قایم میشدم و چشمامو میبستم. ولی الان فقط به این کارتونها نگاه میکنم. نه غمگین میشم و نه خندم میگیره. حتی گاهی وقتا تعجب میکنم که چطور از یه همچین حرف یا حرکت مسخره ای خندم میگرفته در حالیکه الان اصلا به نظرم خنده دار نمی یان!

خب ، بهرحال کودکی هم عالم خاص خودشو داره . شاید واسه همینه که بچه ها اینقدر دوست داشتنی هستند!